Geen categorie

Over volhouden

Het is heel vreemd om te zeggen en je te realiseren maar in elke ellendige situatie ontstaat op een gegeven moment een soort “wennen” aan die nare situatie. Om een persoonlijk voorbeeld te geven; de vader van onze kinderen is ongeneeslijk ziek. De eerste keer dat we met die boodschap geconfronteerd werden stortte onze wereld in. Tot een paar weken erna dachten we allemaal dat we voorgoed in verdriet, onzekerheid, angst en trauma zouden zitten. En voor een deel is het misschien wel zo dat je lijf en je brein zich voorbereid op het volgende slechte nieuws en zit je zomaar in een overlevingsstand. Ik vermoed zelfs dat ik misschien door deze coronastilstandcrisis voor het eerst sinds zes jaar uit een overlevingsstand raak. Maar daar wil ik niet heen. Wat ik wil vertellen is dat zelfs in crisis en verdriet er een “normaal” terugkomt. Je vindt een ritme, ook al is het een gezocht ritme. Je vindt manieren om contact te maken, ook al is het niet zo werkelijk dichtbij. Je vindt een weg in je werkzaamheden, ook al is het op een totaal andere manier. Je vindt een manier om te overleven, ook al weet je dat je al lang op je reserves loopt. Je gaat door en je houdt vol. Maar er hangt ook een vreemde wolk boven ons hoofd. Een donkere wolk van nare situaties die straks gaan ontstaan door een economische recessie. De leuke ludieke acties zijn niet meer ludiek. De hulp waar iedereen van ontroerd raakt, is normaal geworden. De dagelijkse invulling wordt vervelend en saai of juist teveel en vol verdriet, frustratie of zelfs agressie. Maar nu komt het er op aan! Kunnen we elkaar blijven helpen, kunnen we blijven luisteren, kunnen we gezamenlijke blijven optrekken, kunnen we volhouden ook al lijkt er even een stilte in ons bestaan te zijn. Een tussenmoment. Laten we elkaar ook in dit tussenmoment blijven ondersteunen. Laten we samen stil zijn. Samen worden we daar sterker van. Het maakt het verdriet niet minder, het maakt de vermoeidheid niet minder, het maakt de frustratie en onzekerheid niet minder, het maakt de angst niet minder. Het zorgt er wel voor dat we het aan kunnen en dat we blijven staan en dat we toch kunnen glimlachen door onze tranen heen. Dat we het samen volhouden, laten we vooral volhouden! En laten we blijven. Liefs, Kim.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *